Anne Mendels

In de Concentratiekampen
zongen de Joodse mensen een Jiddisch lied,

Zog Nit Keynmol' Zeg nooit dat je de laatste gang gaat.
Het couplet luidt:

We moeten nooit de moed verliezen in de strijd,
hoewel loden luchten dagen van zonneschijn veranderen in nachtelijke tijd.
Want het uur waar naar we smachten is nabij en onze marcherende voeten dreunen:
Overleven zullen wij!

De fiets van mijn Opa .
Door een paar woorden kan je dag veranderen.
Een paar dagen voor Pasen { nu al weer een paar jaar geleden} ben ik mijn kamer aan het doen, mijn bloemen waren op, dus even een paar nieuwe halen, dat staat zo gezellig als je kamer weer netjes is.
Gauw even naar de bloemenkraam die bij mij op de hoek staat.
Door dat even; veranderde mijn dag, mijn stemming!
Bij de bloemenkraam was een oude dame, bloemen aan het kopen.
Drie keer zei ze: "Ja wel, { in het gebrekkig Holland 's wat meer Duits klonk."
Maar de bloemenman gaf geen antwoord.
Ze ging over op gebrekkig Frans, en de bloemenman werd wat vriendelijker.
Toen de mevrouw weg was, zei de bloemenman tegen mij:
"Als ze nog een keer JAWEL gezegd had, dan had ik gezegd:
"Breng eerst de fiets van mijn Opa maar terug"!
Ik werd stil en dacht:
"Bij ons is het wel wat meer dan een fiets".
Mijn Opa, Oma, tantes, ooms, nichtjes en neefjes, kleine kindjes van 3 en 4 jaar oud, zo 43 familieleden in het totaal.
En hebben de mensen geleerd?
Kijk 's avonds eens naar de TV!
Nog steeds dat geweld.
Nog steeds vluchten.
Nog steeds dat zelfde beeld van 40-45.
Nu nog in kleur ook, toen was alles zwart/wit, maar nog steeds hetzelfde vreselijke beeld.
Het is nu weer gauw 4 Mei.
Dan herdenken wij de slachtoffers, elk jaar ga ik met mijn broers, bloemen neer leggen en elk jaar hoop ik dat er eens VREDE zal komen, ook in mij van binnen.
Mijn moeder zat in het VERZET, ondanks haar vechten, kon zij vele van haar familie niet redden, dat heeft ze nooit verwerkt!
Dat doet pijn als kind maar ook nu nog steeds als volwassen dochter van haar, doet het nog steeds heel veel pijn als ik er aan denk.
Ik ga mijn bloemen verzorgen en er "proberen" niet meer aan te denken vandaag, anders komt er niks meer uit mijn handen, dan alleen het schrijven, deze dag!
Ik ga gewoon weer door met waar ik mee bezig was.
Zoals iedereen deze dag.
Vanavond is het SEDERAVOND, het PESACHFEEST, de herdenking van de bevrijding van de Israëlieten slavernij en de uittocht uit Egypte.
Over een paar dagen het PAASFEEST.
De herdenking dat Jezus opstond, nadat hij gekruisigd was.
Het is een tijd, van herdenking en bezinging,
van LIEFDE en van VREDE.
Van GELOOF, HOOP en LIEFDE.
Laat er toch VREDE komen voor iedereen!                                                         Liefs Anne 

Eén dag rijk.

Iedereen ze geld gekregen,

dan kunnen ze er weer even tegen.

Maar als de rekeningen zijn betaald,

is het dat je toch weer baalt.

Wat er dan weer over is gebleven,

is niet overdreven.

Het leven wordt steeds duurder,

en het weer steeds guurder.

De verwarming toch maar weer wat aan,

en komen wij weer voor een leuke afrekening te staan.

Niets is vlugger weg dan je geld,

na alles betalen ben je weer geveld.

En dan maar weer naar de volgende maand uit kijken,

dan voel je je weer één dag van de rijken.

Liefs Anne

Overdenkingen,

Wees kalm te midden van het lawaai en de haast, en bedenk welk een vrede er in de stilte kan heersen.

Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen.

Zeg je waarheid rustig en duidelijk; en luister naar anderen; ook zij vertellen hun verhaal.

Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest.

Wanneer je, je zelf met andere vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd grotere en kleine mensen zijn dan jij zelf.

Geniet zowel van wat je hebt bereikt, als van je plannen.

Blijf belangstelling houden voor je eigen werk, hoe nederig dat ook moge zijn; het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd.

Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen; want de tijd is vol bedrog, maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd; vele mensen streven hoge idealen na; en overal is het leven vol heldendom.

Wees jezelf.

Veins vooral geen genegenheid.

Maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als gras.

Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt.

Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn.

Maar loop niet met spookbeelden.

Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren.

Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf.

Je bent een kind van deze wereld, niet minder dan de bomen of sterren, je hebt het recht hier te zijn.

En ook al is het je wel of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed.

Heb daarom vrede met je zelf, hoe je ook denkt dat het moge zijn, en wat je werk en aspiraties ook mogen zijn, houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven.

Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog een prachtige wereld.

Wees voorzichtig, om alleen je blind te staren naar het grote geluk.

Liefs Anne

Na de oorlog geboren,
maar toch ook dezelfde familieleden verloren.
Ik heb ze niet gekend,
maar ook niet als klein meisje door dié opa en oma verwend.
Klik op de foto voor vergroting
Mijn vader is na de oorlog op hol geslagen,
ach moet je soms nog vragen?
Hoe moet je in vredesnaam om dat grote verlies van je eigen familie dan treuren?
Laat dit A.U.B. nooit meer gebeuren!
Na de oorlog ben ik geboren,
maar ook die zelfde familie leden verloren.
Klik op de foto voor vergroting
Ik heb ze alle niet gekend, maar als klein meisje
ook niet door dié oma of opa, vader of moeder verwent!
Heel veel verhalen over de vreselijke gebeurtenissen,
Ach er was zoveel verdriet,
dat was… wat ik als meisje ziet!
Dat komt nog steeds naar boven,
en moeten wij nu in vrede geloven?
Mijn vader en moeder, het waren helden in de oorlog,

maar ze zijn nooit meer met hun gedachten uit die oorlog gekomen,
hun hele leven was één en al naren dromen.
Toch heb ik ook dezelfde familieleden verloren,
in die vreselijke oorlog zijn ze om gekomen.
Mijn ouders leefde alleen nog maar van dag tot dag met hun verdriet,
wat ik als kind zó goed ziet!
Ja na de oorlog geboren,
ook heb ik alles verloren.
Ook dat gevoel wil bij mij {door mijn ouders} niet meer weg.
Een gevoel van pijn en verdriet,
alleen niemand die dat ziet!
Ja die oorlog was voorbij,
en iedereen was vrij!
Een bonnenkaart die ik nog heb,
die heb ik bij mij foto's van toen ik nog een baby was.
Klik op het boekje voor vergroting
En tussen mijn vader en moeder lag.
En buiten wapperde de;
ROOD, WIT, BLAUWE VLAG!
Onze gulden is nu een Euro,
ons land zit bij de NAVO,
Het land waar ik werd geboren, die tijd ligt in het verschiet,
Helaas is er nog steeds geen VREDE, dat doet mij groot verdriet!
Liefs Anne

De ladder van het leven.
Als je de ladder wilt beklimmen van het leven,
tree voor tree,
dan trekt een ander je wel naar benee. Op een eerlijke wijze een ladder beklimmen,
met inzet en moed en heel hard knokken,
dan moet je tegen een ander “bijna” jokken! Iemand die niet zo wil vechten en toch boven je wil komen,
die zou er niet voor schromen,
om je met een truc weer naar beneden te trekken. Zo dat hij zelf geen moeite hoeft te doen,
maar ik zal die persoon niet willen zijn, voor geen “miljoen”.

Laat mij maar vechten voor één van die treden,
al halen ze mij nog zo vaak naar beneden!

Liefs Anne

Het verlies van kinderen
Je kunt het niet verhinderen.

Dat er een ongeluk of ziekte is,
toch blijft dat verlies  een groot gemis.

Maar als het komt door zinloos geweld wat niet had mogen gebeuren,
dan is het dat alle mensen treuren.

Zo zinloos zo onbegrijpelijk
zo Pijnlijk.

Het leven van een ander nemen
Al heb je zelf nog zo veel problemen.

Is niet te begrijpen niet om aan te denken
Ik wil alle na bestaande mijn grootste liefde schenken.

Liefs Anne.

Een paar van mijn tek. 

1 van mijn kinder- verhaaltjes
DE MOEDER MET DE TWEE VERSCHILLENDE KINDERER
Er was eens een Hollandse vrouw die met een knappe Afrikaan was getrouwd.
Dit is nu al weer zo 50 jaar geleden.
Ze hadden een gezellig huisje, en de Afrikaan werkte hier in Nederland.
Hij vond het hier een erg fijn land, alleen keken de mensen en de kinderen nog wel erg veel naar hem om dat hij zo zwart was, dat waren ze nog niet gewend.
Zij kregen een baby'tje, een jongentje, het was een heel knap kindje, hij was net zo zwart als zijn vader en had van die kleine zwarte krulletjes.
Ze waren heel gelukkig.
Maar toen Aniel{ want zo heten het jongentje} twee jaar was, werd zijn vader heel erg ziek.
Hij moest naar het ziekenhuis en na een paar maanden ging hij dood.
Wat had de moeder een verdriet, Aniel was een beetje te klein, hij begreep er dan ook niets van en vroeg elke keer naar ze papa.
Moeder moest nu werken en Aniel ging naar een klein schooltje.
Zo ging dat een paar jaar door en er gebeurde eigelijk helemaal niets bijzonders.
Moeder dacht: "Daar moet ik iets aan doen "!
Zij ging met haar kleine jongen op vakantie.
Dat vond Aniel geweldig.
Hij was nu vier jaar en zou na de vakantie naar de kleuterschool gaan.
Ze gingen met een grote bus naar een vakantieoord in het bos.
Ze had daar een vakantiehuisje gehuurd.
Het was een gezellig huisje met leuke meubeltjes.
Er was ook een zwembad en daar ging Aniel met ze moeder dan ook elke dag zwemmen, de hele vakantie lang.
Als Aniel s'-avonds in bedje ligt en slaapt, moe van de dag spelen en zwemmen, gaat moeder nog even naar de kantine die daar vlak bij is.
Daar komen de mensen die ook op vakantie zijn, het is dan erg gezellig.
Er werd ook wel eens een film gedraaid of er werd bingo gehouden.
Op een avond leerde moeder daar een aardige man kennen.
Hij vroeg aan moeder:" Heb je zin om met je zoontje morgen met de auto een eindje te gaan rijden en onder weg gezellig wat te gaan eten"?
Dat vond moeder wel heel leuk en dus gingen ze de anderen dag met elkaar uit.
Het was een fijne dag, en na die dag kwamen er nog een heleboel fijne dagen met elkaar.
Ook ging nu die aardige oom ook mee zwemmen.
Ze waren nu met ze drietjes.
Maar er kwam een einde aan de vakantie en namen afscheid van elkaar.

Moeder moest weer naar haar werk en Aniel moest weer naar school.
Gelukkig woonde de nieuwe oom in de zelfde stad en konden ze elkaar toch vaak zien.
Elke zondag kwam hij ze op halen en gingen ze met elkaar uit.
Op een goede dag vroeg hij aan Aniel:"Hoe zou jij het vinden als ik je vader zou worden"?
Aniel sprong hoog in de lucht en gilde:"Dan ben je altijd bij ons"!
Hij vond dat heel erg fijn.
Dan had hij ook een vader, net als de kindjes van school en in de straat.
Dus zo kwam die lieve oom, nu als vader bij hun wonen, dat was een groot feest.
Het werd dan ook heel fijn met ze drietjes.
Na een paar jaar kreeg Aniel er een broertje bij, wat was hij blij, nu kon hij met ze broertje spelen.
Maar het was nu nog zo klein.
Hij vond het heel lief en was heel voorzichtig met zijn broertje.
En wat was hij trots.
Hij zei tegen iedereen die het maar horen wilde:"Dat is mijn kleine broertje"!
Maar Aniel die nu net zes was geworden, vond het nieuwe broertje toch wel erg wit.
Hij dacht diep na en toen rende hij naar de badkamer, misschien was hij wel zo vuil, hij ging in bad zitten en begon zich te boenen met een borstel, maar het hielp niet, zijn huidje begon helemaal te gloeien, maar wit werd hij niet.
Moeder liep nu Aniel te zoeken, ze riep hem door het hele huis.
Toen hoorde zij Aniel terug roepen met een klein verdrietig stemmetje:
"Mama ik ben hier in de badkamer".
Moeder ging naar hem toe en vroeg:"Wat is er knulletje"?
Nu merkte moeder dat Aniel huilde en zei huilend tegen zijn moeder:
"Ik wil ook zo wit zijn als mijn kleine broertje".
Zijn moeder pakte een handdoek en deed die vlug om en droogde hem af, anders kreeg hij het veel te koud.
Rare jongen dat is toch niet belangrijk je bent onze lieve zoon of je nu zwart ben of wit.
Kom dan mag je mij helpen om Bartje in bad te doen.
Het verdriet was weer gauw vergeten en hij ging zijn moeder helpen met zijn kleine broertje in bad te doen, daarna mocht hij Bartje het flesje geven dat vond hij heel spannend.
En zo groeide ze samen op tot dat Bartje ook naar school ging.

Bartje ging naar het peuterschooltje en Aniel naar de lagere school.
Het werd weer vakantie en vader vond dat ze met elkaar maar weer eens naar dat vakantiehuisje moesten gaan.
Aniel gaf een kreet van plezier, hij wist nog wel hoe fijn het daar was en daar had hij zijn vader gekregen.
Bartje gilde ook maar mee met ze broetje, want als Aniel gilt dan zou het best wel fijn zijn.
Toen ze daar waren lag kleine Bartje de hele dag in de zon, hij wilde niet mee spelen en ook niet naar het zwembad.
Hij wilde alleen maar in de zon liggen.
Aniel vond dat helemaal niet leuk, hij had zo graag met zijn kleine broertje willen spelen.
Hij vroeg aan Bartje:"Waarom ga je nu niet met me spelen en waarom lig je nu alleen maar in die zon"?
Maar Bartje zei niets terug.
Aniel ging naar ze moeder en vertelde dat Bartje helemaal niet wilde spelen.
Moeder zei: "Ik zal wel met hem praten"!
Toen moeder aan Bartje vroeg:"Hé Bartje waarom ga je niet met je broertje spelen en een keertje naar het zwembad"?
Zei Bartje:"Ik wil zo graag net zo als Aniel zo mooi zwart worden".
Moeder trok Bartje op schoot, domme jongen; zei moeder, dat kan toch niet daar heb jij een veel te witte huid voor.
Aniel had een vader die kwam uit een ander land,
het land heet Afrika daar is het heel erg warm.
Zij vertelde dat de papa van Aniel heel erg ziek is geweest en daarna is gestorven.
En dat het heel verdrietig was voor Aniel.
Dat vond Bartje heel erg, hij zei:"Ik ga gauw met Aniel spelen en zal niet meer klagen"!
Daarna hadden de beide kinderen een fijne vakantie.
Bartje en Aniel speelden en gingen samen naar het zwembad, er werd nergens meer over gepraat.
Aniel liet zijn broertje de mooiste plekjes zien die hij nog niet vergeten was van de vorige keer.
Ook gingen ze 's avonds met papa en mama naar de kantine waar elke avond wat te doen was.
Het werd een pracht vakantie.
Toen de vakantie voorbij was, gingen de jongens weer naar school en vader naar ze werk.
Zijn baas vertelde vader dat er mensen van het bedrijf naar Afrika gestuurd werden om daar voor een paar jaar te gaan werken.

De baas van vader vroeg:"Heb jij geen zin om daar de leiding op je te gaan nemen voor een paar jaar.
Je krijgt natuurlijk een mooi huis en een goed salaris.
De jongens kunnen daar ook naar een internationalen school.
Het klimaat is heerlijk en een prachtige natuur.
Vader had er wel zin in maar moest het thuis eerst bespreken.
Moeder en de kinderen zagen het ook wel zitten.
Dus ging het hele gezin naar Afrika.
Ze gingen met een groot vliegtuig dat vonden de jongens prachtig.
Moeder vond het een beetje eng.
Wat waren daar veel zwarten mensen Bartje keek zijn ogen uit,
Zelf was hij zo wit.
Het was er ook heel erg warm.
Prachtige palmbomen en bloemen waren er.
Ook bomen met bananen er aan.
Ze hadden een mooi huis.
Vader ging eens bij zijn werk kijken en moeder ging met de jongens een school zoeken.
Ja, die nieuwe school was nog wel even wennen.
Toen ze er al weer een tijdje woonde ging Bartje steeds meer op Aniel lijken,
Hij had een prachtige bruinen kleur gekregen, ook moeder was aardig bruin geworden.
Wat hadden ze het naar hun zin.
Ook vader was blij met ze werk.
Eigelijk wilde ze daar niet meer weg.
En als jullie ooit op vakantie naar Afrika gaan,misschien kom je dan twee jongemannen tegen.
Want dat zijn ze nu wel geworden.
Bart en Aniel .
Doe ze maar de groeten van Holland.
EINDE.

(1) mama verteld 40/45 - YouTube

Lieve mensen
Ik sta open voor elk geloof
met "liefde en vrede".
Ik hoop dat de MENS
ooit eens één worden
zonder haat en oorlogen.

Ik zou het liefst mijn armen
om de hele wereld willen slaan
Kleur, geloof, ras en geaardheid
dat kan mij niet deren
laten wij elkander toch niet bezeren.
Liefs Anne

Liever een lange weg dan geen uitweg.

Neem alle tijd en besef dat er geen tijd is.!

Sluit vriendschap met het goede in de mens,en niet met zijn goederen.

Staar je niet blindnaar het "grote geluk"aan de horizon.Je loopt dan een grote kansom onderweghet echte gelukover het hoofd te zien.

Vooruit is de weg die wij moeten gaan in leven het verleden betreuren dat doen soms heel even vooruit met de taak die op ons wacht met liefde en kracht.  Liefs Anne

KINDERPRAAT:
1] Een moeder kijkt naar haar zoontje hoe hij zit te spelen en zegt:
"O, wat wordt jij toch al groot".
De jongen loopt naar de spiegel en kijkt, dan zegt hij:
"Nee hoor mam ik ben nog niet groot"!

2] Een klein meisje vraagt aan haar mama:"Mama wanneer ben ik eigelijk geboren"?
De moeder zegt:"op 11 Mei".
Nou zegt het kind verbaast; dat is ook toevallig want dan ben ik ook jarig.

3] een moeder zegt s'morgens tegen haar zoontje:
"Op schieten want je moet vandaag proef zwemmen".
Zegt het kind:  "O ja, hoe proeft dat dan".

4] Er waren mannen op een dak aan het werken.
Komt een kind heel hard naar beneden rennen en roept:
"mama, mama kom gauw ze gooien allemaal edelstenen op je dak.

5]
Hebt u ook zulke leuke uitspraken van kinderen,
laat het mij dan weten.
Ik zet ze {met uw goed vinden} ook op mijn site.
Schrijf het aan Anne:

amendels@ziggo.nl

Kleine witte duif,
ja de duif van vrede.
Zonder pijn en geweld,
wat iedereen nog kwelt!
"Kleine witte duif vlieg hoog in de lucht".
Ach duifje kom toch eindelijk met je vredes boodschap terug.
Maar dan voor iedereen,
want wij leven niet alleen!
Geen honger meer, geen geweld of pijn,
kunnen o, duifje, dan kunnen de mensen weer gelukkig zijn.
Als je toch eens zulk "goed nieuws "kon komen brengen met je vliegers post,
dan zong ik er een eind op los!
Jammer dat niet iedereen daar van kan genieten, het geeft zo'n fijn gevoel, je voelt je een ander mens, ach duifje dat is mijn grootste wens.
V, van VREDE.
Laat de mens een andere weg in slaan,
en laat de wereld toch niet vergaan!
V, van vrede.
Kernwapens, kruisraketten, geweren, pistolen, messen, en nog meer, het doet mij zo vreselijk zeer.
Om  zo mooie wereld kapot te maken,
kom er zijn nog heel wat taken.
De jeugd, ja met de  jeugd, daar moeten wij mee beginnen,
want ze zijn niet slecht van binnen.
Toch niet zo in de wieg gelegd,
het is maar wat de de groten mens tegen hun zegt.
Open staan voor  ieder mens,
van hier en over de grens.
Liefs Anne

Even stil staan. 
Als het duister is verdwenen en de nacht is heen gegaan,
sta ik op mijn wiebel benen even te staren voor het raam.
Daar komen allerlei beelden voor mij ogen, van mijn 6de tot nu aan toe,
en als ik aan al die beelden denk word ik ineens zo vreselijk moe.

Wat kan er toch veel gebeuren in één leven,
o, ik heb heel wat verhalen geschreven.
Toch schrijf je nooit helemaal zo als het was dat is niet te begrijpen,
ik kan mijn handen samen knijpen.

Dat ik er nog ben er is zo spanning geweest in vele tijden,
van pijn verdriet en heel veel lijden.
Maar als ik zo voor mijn raampje sta te gluren,
en kijk naar alle buren,

dan denk ik: "Ach wat is daar allemaal mis, dat is toch een grote vraag,
daarom is het, dat ik niet klaag.
Zo velen hebben iets in hun leven mee moeten maken…. en nog, want wie heeft niet….
dat stille verdriet.

Elk raam en elke deur heeft zo zijn verhaal daar sta ik aan te denken,
ach wat zou ik graag ieder wat liefde schenken.
Ik ga zitten in mijn grote sta-op stoel,
misschien weet u wel wat ik bedoel.

Ik denk aan mijn kinderen, klein kinderen en achterkleinkinderen  dat is zo groot geschenk op aarden,
van een hele grote waarden.
Iets om voor door te blijven gaan en te vechten in het leven,
want ze zijn mij niet voor niets gegeven.

Liefs Anne 

Het leven moet je voelen,
dan weet je dat je leeft,
want de schepper zal er wel wat mee bedoelen,
en er zijn mensen die om je geeft!

Het leven is niet altijd makkelijk,
maar wie heeft dat dan ook verteld?
Het is vaak een beproeving
en de mens word vaak gekweld.

Het pad gaat niet altijd over rozen,
dat leerde mijn oma, een lieve vrouw.

Die had misschien zelf ook voor een ander leven gekozen,                    maar dat was iets wat zij nooit zeggen zou.
Zij hielp altijd de mensen,
hetzelfde wat mijn moeder deed.
Beloning hebben zij nooit gekregen,              Alleen maar heel veel pijn en leed!

Toch hoorde ik mijn oma nooit klagen en ging haar eigen moeilijke pad.
En nooit was zij het leven zat!
Zij was een gelovige en realistische vrouw,

waar je op kon bouwen, en vertrouwen.
Zij liep vaak te zingen,
ach het klonk wel niet zo goed,
maar ze was altijd vrolijk,

dat zat haar in het bloed!
Het was een heel klein vrouwtje,
de handen een beetje krom,
ook had ze een krom ruggetje, en benen als een hoepeltje,              dat vond ik als kind een beetje stom!
Maar als ik nu in de spiegel kijk;
dan zeg ik: ”Oma ik lijk toch wel op jou”!                        Je was klein, maar sterk en een hele vrolijke vrouw.
Jaren kan ik al niet verder,
mijn benen en handen willen niet zo goed,
Maar ik ga toch door, want dat zit mij in mijn bloed!

Ach de mens kan de pijn niet altijd verdragen,
maar wij moeten toch blijven geloven,
want ik weet niet zo goed wat hij bedoelt daarboven,
Toch moeten wij blijven vertrouwen op een beter tijd,

van gezondheid en genegenheid.
Wij moeten door gaan,
want het leven is het waard,
kijk naar mooie dingen.

Kop op,……… lachen, fluiten, zingen.
Nu denk u misschien: ”Die neemt het te ligt op”!
Nee, want al staat mijn wereld op zijn kop.

Ik probeer door te gaan met leven,
Want het is maar voor even.
Naast pijn en verdriet, zeg ik:  ”Geniet ”!

Liefs Anne 

TIJD WAAR IK NIET ECHT BIJ WAS
MAAR TOCH.                                              Anne het was zo, Anne het is zo, Anne weet je nog?
Ach nee, dat kan jij niet weten.
Toen was je nog niet geboren.
Nee, ik ben gelukkig erna geboren en toch voel ik de pijn, de strijd van mijn moeder.
De druk van het " voor mij onbekende.
Is dat zo?
Het leeft door mijn moeder elke dag bij mij, nee niet meegemaakt.
Maar elke dag opnieuw beleven, met haar.
Ik hou van haar, ik voel haar, ik voel haar pijn!
Ik weet wat zij voelde.
Mijn moeder zat in het verzet………
Ik durf haast niet meer verder te schrijven.
Zij heeft de doorzettingsvermogen op gebracht om al haar pijn, verdriet, machteloosheid, durf, moed, vechtlust, wilskracht, en al het vreselijke, op papier te zetten.
Wie zou ik zijn om dit dan nog te doen, nee dat zou ik niet kunnen.
Vele kinderen, in en na die tijd, zullen met mij meevoelen.
Ook kunt u dit verhaal gewoon overslaan.
Als  u  er niet meer over wilt  lezen.
U, bent nu vrij!
Weet u wat dat is?
Vrij te zijn.
Velen zijn nog niet bevrijd.
Anne weet je wat het betekent als je je hele leven hard gewerkt hebt, dan eindelijk een leuk huisje hebt, je kinderen gelukkig getrouwd, en een schat van een kleinkind hebt?
En dan, ineens alles weg!
Je kinderen, je kleinkind, je foto's, de kleine beeldjes die je van de kinderen gekregen had.
Weg…………
Vluchten, als opgejaagde beesten die gewond waren………..Waren?
Of nog steeds, wat nog overgebleven is.
Wie komt hier overheen.
Elk protest, elke opstand, iedere oneerlijke behandeling, herinnert aan deze tijd!
Weg vijand, dag vijand, gelukkig vrij land.
Voelde ik mij ook maar zo bevrijd.

Liefs Anne 

Klik het plaatje met tekst hier onder aan voor te vergrote. 

Vervolg. Zo begon het.

Het was niet tot mij doorgedrongen, omdat ik teveel ineens te doen had en ook bezorgd was voor mijn klas, die misschien daar angstig op mij stond te wachten.
Daarna moest ik naar John zijn ouders en daar bemoedigend woorden zeggen, terwijl ik zelf ook volkomen in een roes was.
Thuis bij de koffie, kwam ik eindelijk weer wat bij de tijd.
Bovendien was het praten mijn vader wel toe vertrouwd, dus kon ik even rustig naar de anderen luisteren.
Zij waren aan een interessante discussie bezig.
Theo was een heel intelligente jongen; hij had altijd ieder zakgeld aan lectuur uitgegeven, hij was ook vrijwillig in Spanje gaan strijden tegen het Fascisme daar, onder leiding van "Hollander Piet".
Hij kon ons veel vertellen, welke methodes het fascisme gebruikte om de tegenstanders klein te krijgen en al was het niet zo verkwikkend, om dat te horen, het was nuttig als we wisten waar we rekening mee zouden moeten houden.
We spraken elkaar moed in, maar we wisten ook dat voorzichtigheid zou zijn geboden.
Wat de Koningin en Guus Weitzel die morgen hadden gezegd op de radio, was ook niet zo erg tot mij doorgedrongen, omdat ik te veel moest doen.
Guus Weitzel had zo ongeveer gezegd:"We zijn nog in de lucht, maar de bezetter is al in ons gebouw, ik weet niet hoe het verder zal lopen, maar luisteraars ik neem nu vast afscheid van U en ik wens U veel sterkte"!
{Deze toespraken zullen wel ergens bewaard zijn, denk ik}.
Ik heb Guus later nog een keer in het fotobedrijf, {waar ik lang na de oorlog werkte} nog een keer terug gezien en gesproken.
Ik vond dat een emotioneel moment.
We herhaalden de woorden van de koningin en Guus Weitzel, voor degene die het niet hadden gehoord en nu pas kort geleden, hoorde ik in het waardevolle uitgebreide verslag van Lou de Jong met zijn programma op de TV; "De bezettingsjaren, "dat het vluchten van de Koninklijke familie ook niet helemaal gladjes was verlopen.
Dat wisten we op dat moment ook niet en ik weet het nu pas!
Net voor de Duitse inval hadden we een Musical opgevoerd, toen wisten we nog niet, dat de ellende zo dicht bij was.
We zongen: "Houd je handenthuis en blijf van onze rechten"!
HOUD JE HANDEN THUIS, WE LATEN ONS NIET KNECHTEN.
Ik zeg nu: "Maar we zijn heel wat geknecht in die jaren!"
Deze ochtend, waarin we eigenlijk niets anders wisten, dan elkaar moed in te spreken, voor de komende tijd, vooral de komende strijd, is niet de enige gebleven, die Holland op zijn kop zette, want er kwam al snel zo'n afgrijselijk gebeuren.
Een ellende, die het Nederlandse volk een genadige trap zou geven, een trap die het op de knieën moest brengen, waarvan het voorlopig niet meer op zou staan, het stond in het boze programma van Hitler, die alle afspraken niet hield!

C. Verhoeve -Zondervan. 

HEIMWEE.

Waar heb ik nu heimwee, hier of thuis?
Maar waar is thuis………?
Hier familie en daar, verdeeld in twee groepen mensen waar je zoveel van houdt!
Wat is het hier toch prachtig, die schitterende bloemen de ondergaande zon achter de bergen!
Het prachtige blauwe water, het lijkt wel het paradijs.
En toch weet ik niet of ik wel voor altijd in het paradijs zou willen wonen!

Toen wij jaren geleden een reisje wilden gaan maken naar de zon, stuurde ze ons van het reisbureau naar Gran Canaria.
Voor die tijd nog nooit bij stil gestaan, maar toen wij daar aankwamen wist ik nog niet wat dat voor mijn gevoelens voor de rest van mijn leven zou veranderen!
Van het vliegveld met de bus naar de bestemming die wij geboekt hadden.
Puerto Rico, op Gran Canaria!
Vanaf het vliegveld heel erg kaal, en zelfs lelijk.
Ik dacht: wat moet dat worden, maar eens in mijn jeugd kwamen wij met onze ouders ook met die gedachten op een Camping in Epe aan, wat voor velen een herinnering is gebleven.
Dus ik dacht: we wachten maar af!
En ja hoor, het werd steeds landelijker Spaanse vrouwen of liever gezegd Canarische vrouwen met grote strohoeden op voor de hete zon, met grote volle manden met tomaten, ach dat doet je toch als stadsmens wat!
En dan verteld de reisleidster: “en nu gaan we het tunneltje onderdoor en dan komen we in Puerto Rico aan”!
Ik zat gespannen te wachten met mijn neus tegen het raam en dan ineens, ik krijg een golf van emotie over mij heen, ik kan alleen maar zeggen: “oh, wat mooi”!
Het is haast niet te beschrijven!
Daar ligt een fantasie plekje, een droom voor mij, een paradijs!
Die ene week die wij toen hadden, dat heeft heel veel van ons leven veranderd.
De mensen zijn er zo kalm en rustig, alles gaat daar “trankilo”, nooit haast!
En wat voor mij het belangrijkste is, het klimaat, ik voelde geen pijn meer!
Thuis loop ik krom van de pijn!
Een mooie aanbieding wordt ons gedaan, we konden daar blijven, maar met nog een zoon thuis heb ik toch nog mijn bedenkingen!
En als ik na een heerlijke week thuis kom vol met mijn gevoelens, dan vertelt mijn oudste dochter: “mam, ik ben zwanger”!
“Zwanger”? , Ik word oma, weg zijn de gedachten om weg te gaan!
Een schat van een kleindochter, dan kan je toch niet meer weg!
Toch blijft dat fantasie eiland in onze gedachten spelen.
En dan een paar jaar later, wil mijn jongste zoon met zijn vriendin, ja hoe kan het ook anders ook graag naar Gran Canaria!
Mijn zoon wil daar een restaurant beginnen met onze toekomstige schoondochter.
En dan voordat het allemaal tot me door drong wat het allemaal in zou houden, zijn we aan het pakken.
En nadat we een restaurant voor onze zoon en schoondochter gevonden hadden en ja wij gaan mee om ze te helpen.
Nooit pijn meer!
Nee dat is waar, elke dag zon, het hele jaar door.
Elke dag een blauwe hemel, ik ga!
Dag huis, dag Holland, dag familie, dag kinderen, dag lieve kleine meid, toch wel moeilijk!
Mijn zoon en schoondochter hebben een gezellig restaurant, leuke mensen en als zij even tijd hebben dan maken zij muziek.
Ik haal een kop koffie en zing met mijn zoon mee, mijn zoon zingt Memory en zijn vriendin speelt op het keyboard. Ineens hou ik op met zingen het dringt tot mij door, dat is mijn zoon die daar staat te zingen! Ik zelf kan geen noot meer uitbrengen, mijn keel is dicht gesnoerd, en de tranen lopen over mijn wangen! Dat is mijn zoon, een gelukkig gevoel stroomt door mijn lichaam, ik wil dit geluk delen en hol naar de telefoon.
Ik draai het nummer van mijn dochter in Holland en zeg: “Dit is je broer, luister maar”, en ik doe de horen van de telefoon de lucht in.
Nadat de laatste tonen verdwenen zijn, hou ik weer de horen aan mijn oor.
Ik hoorde heel veel kraken en piepen, de lijn is heel slecht maar tussen al dat geluid door hoor ik een zachte stem, “ja, dat was heel mooi’!
Hoor ik ontroering in haar stem, zou ze op zo’n moment ook niet graag erbij willen zijn?
Ik neem gauw afscheid!
’S Nachts in bed dacht ik, wat stom van mij daar in Holland beleven ze het heel anders dan dat je hier bent.
’S Morgens loop ik van ons huis over het pad van het park, met alle mooie bloemen en vlinders in alle kleuren, vogels die zo mooi fluiten, en de zachte wind die door de palmbomen waaien, over dat pad loop ik naar ons restaurant en daar gaat de telefoon, mijn zoon neemt op en roept: “mam, voor jou”! Het is mijn kleindochter, nu al weer vier jaar.
Een heel zacht stemmetje: “hallo oma schatje, kom je gauw naar huis”?
Wat moet ik tegen dat schatje zeggen? “Ja schatje, oma komt gauw naar je toe”!
En dan komt mijn dochter aan de telefoon: “Hallo mam, ik moet je wat vertellen, je wordt nog een keertje oma”! “Ik kom naar huis”, is het enigste wat ik kan zeggen!
Dag prachtige natuur, dag restaurant, dag heerlijk klimaat, ik ga naar de rest van mijn familie!
Nu weer thuis ben ik dus weer Oma geworden van een schat van een kleindochter.
--Mijn jongere broer gaf een barbecue, zijn oudste zoon was jarig, de hele familie met alle kinderen was bij elkaar. Het kleine zoontje van mij broer “die nog maar twee jaar oud was” liep te voetballen, met zijn kleine beentjes schopt hij de grote bal.
Ik riep: ”Wacht tante Annelies komt ook”! En samen holde wij achter die bal aan, dan geeft hij de bal zo harde schop dat hij zich zelf om gooide. Hij begon te huilen, ik pakte hem gauw op en drukte hem tegen m’n aan, wat een gemene bal hé? ”Zei ik, gooit die bal je zo maar om”!
Ik zoende hem en troostte de kleine knul. Hij deed zijn dikke kleine armpjes om mij nek, zijn wangetje tegen de mijne, een echte vrij doos die kleine van mij broer. Bij die kleintjes krijg ik het altijd warm van binnen.
--Vandaag is het Vaderdag. Wij hebben met elkaar een sjoelbak gekocht.
Het is prachtig weer, zo tegen de 30 gr.
Ik heb al vroeg de tennistafel in de tuin gezet. Alle kinderen en schoonkinderen en natuurlijk de twee schatten van kleinkinderen zijn er. Ook mijn jongste zoon en zijn vriendin {die voor een paar weken uit Cran Canaria hier zijn} zitten in de tuin koffie te drinken en de kleintjes limonade. Dan gaat mijn jongste zoon naar binnen en gaat achter de piano zitten, hij speelt
“Memorie” Op dat moment gaan mijn gedachten even naar…..mijn droomland, en nu voelde ik die zelfde warmte, nu ook in mijn eigen tuin, in mijn eigen land en bij al mijn eigen kinderen en kleinkinderen. Waar hoor ik nu eigelijk thuis! Mijn zoon en schoondochter zijn nu ook alweer een paar jaar terug in Holland. Wat hou ik toch van dat Koude Kikkerlandje.
Ja “HOLLAND”…..ik kan je niet missen. Hier heb ik mijn familie, hier ben ik geboren.
Ja hier hoor ik THUIS!
En naar Cran Canaria ja daar ga ik heen voor de vakantie, want dat is het toch?
Een vakantie “FANTASIE EILAND”!

Liefs Anne 

     Verzameling Spreuken pagina!

 Geluk komt tot degenen,
die er vertrouwen in hebben.

Wijsheid is niet dat je alle goede antwoorden weet,
maar dat je alle goede vragen stelt.

Beter een creatieve rommel,
dan een op geruime leegte.

Probeer meer liefde en aandacht aan jezelf te schenken.
Het is dan mooi meegenomen als er nog andere aan je denken.

Een spreuk van mijn dochter Esther gekregen, dank je voor deze wijze raad.

LEEF HET LEVEN ZO LANG,
ALS DAT HET LEVEN VOOR JOU ZIN HEEFT.

Geluk komt tot degenen,
die er vertrouwen in hebben.

HET IS DE HOOP OP EEN BETERE TOEKOMST
DIE JE JUIST VANDAAG GEVANGEN HOUDT

Er is geen goed of kwaad
dat niet door het denken werd voortgebracht.

Geluk komt tot degenen, die er vertrouwen in hebben.

Denk aan wat komen zal en concentreer je,
op dat wat blijvende waarde heeft .

Waarheid zit meer in het proces
dan in het resultaat.

KWAAD ZIJN IS MENSELIJK,
KWAAD BLIJVEN IS BEESTACHTIG.

Niet op tijd komen,
kan wel eens "Echt" te laat zijn.

Als je meer { echt } naar je hart luistert,
dan merk je dat je meer kan vergeven dan je had gedacht!

Wat er ook in je hoofd is, vergeet het;
Wat er ook in je hand is, geef het;
Wat er ook op je pad komt, zie het onder ogen!

Staaltje van positief denken:
Ik ben niet te dik,
ik ben te klein voor mijn gewicht.

Echte liefde, een illusie?

Een droom als je niemand hebt
Een groot wonder als je 't vindt
Magie, wanneer je wordt bemind.

Als je weerstand biedt aan
dat wat het leven je te leren heeft,
worden de lessen pijnlijker.

Besef hoe ongrijpbaar gedachten zijn.
Breng het denken tot rust,
het is de enige manier om geluk te vinden.

Staaltje van positief denken:
Ik ben niet te dik,
ik ben te klein voor mijn gewicht.

Het leven is net een neus,
je moet er uit halen wat er in zit.

Adem
Hoe kun je een seksueel opgewonden man herkennen?
Hij ademt

Zolang mijn baas doet alsof ik veel verdien.
Doe ik alsof ik heel hard werk.

Als een regendruppel zou betekenen ik hou van jou,
en jij zou me vragen hoe veel ik van je hou,
dan weet ik zeker dat het de hele dag regenen zou.

Liefs Anne

Carnaval
Feest: fuiven, dansen, springen,
en van die echte carnavals nummers zingen.
Kroeg in en kroeg uit tot diep in de nacht,
Is waar velen {die éne keer in het jaar} op wacht.
Hossen, door de straten met ze alle,
En laat de champagnefles maar knallen.
Even weg uit de dagelijks sleur en het mag niet hinderen,
Of je nu 80 bent of 10, je voelt je alle kinderen.
Zet alles op zijn kop en polonaise lopen met ze alle,
En laat je feestje niet ver gallen.
Een paard in de gang en bloementjes gordijn, hoor in de straat,
En geen één die dat verlaat.
Nu krijg je zeker: " Heb je even voor mij" te horen,
In alle soorten koren.
Ik wens jullie fijne dagen en een blijde dag,
met een grote gulle lach.
Liefs Anne

WAT IS FILOSOFEREN,

Rond mijn 17de, vroeg ik eens aan mijn moeder: "Mam wat is filosoferen"?
Mijn moeder begon te lachen en zei: "Moet jij dat vragen, je doet niet anders, als er één is die dat doet ben jij het wel, dat heb je van je opa, die man is een echte filosoof"!
Ik bleef volhouden; mama maar leg het mij eens uit, wat is het dan precies?
Mijn moeder zei: "Als eerste ben je een krachtig persoon waar niemand om heen kan, niet in de zin van domineren, maar met je lach, je uitstraling, je kunstzinnigheid en de manier hoe jij iets onder woorden brengt, hoe jij je uitdruk, en dan nog de kijk op het leven, die jij als meisje al goed heb begrepen"!
De wijzen hoe jij over het geloof praat dat doet een ouder iemand je nog niet na.
De taak van het filosofen is dat je de redelijkheid heb en om die ook aan mensen over te brengen.
Het lijkt wel of jij daar voor geboren bent.
Soms wel eens te goed van vertrouwen door jou houding naar anderen, je kunt daar door in de problemen komen.
Helaas zijn niet alle mensen zo eerlijk zo als jij denkt.
Er is nog een mooi voorbeeld,
vaak stel jij de vragen, waar je eigenlijk heel goed zelf al een antwoord op heb, die nog mooier is dan ik je geven kan.
Jij probeert zo lang door te gaan om mensen te over tuigen van het onredelijke en het redelijke, dat je wel moet toe geven aan jou uitleg.
Als klein meisje was je al zo.
Maar Anne; filosoof zijn is niet alles het is maar een deel van het leven er is nog zo veel meer wat jij kan geven.
En ik weet zeker dat jij zo vrouw zal worden.
---Ik werd er een beetje stil van, zo was mijn moeder nooit, complimentjes was er haast niet bij.
Nu ben ik 75, mijn moeder is al weer 26 jaar dood en ik mis haar nog elke dag.
Wat kon ik heerlijk met haar Filosoferen, elke dag wel even door de telefoon, geen koetjes of kalfjes gesprekken, maar over alles wat er zo in de wereld gebeurd.
Wat mis ik dat!

Liefs Anne

KOFFIE TIJD.

Met een kop koffie zo alleen,

Gaan mijn gedachten even heen.

Naar de tijd dat ik met mijn moeder nog koffie dronk.

En zij de melk op schonk.

 Ik zie haar nog staan achter het fornuis tot de melk kookte,

en zij het fornuisje weer opstookte.

Met kolen en hout wat een rommel die as,

toch denk wel eens: “Ik wil dat het nog zo was”.

Pinda’s pellen op een oud kleed op de zaterdagavond niet te vergeten,

ach, dat moeten wij nog weten.

Nu koffie melk uit een flesje en de verwarming de knop omdraaien,

wat een gemak, overal warm.

Alleen niet meer in de mens van binnen.

daar zouden wij eens mee moeten beginnen.

Maar dat kan niet geregeld worden met een knop of een flesje,

vroeger at je een restje, ja van de dag er voor,

 rodekool stamppot van mijn oma en luisteren naar de bonte avondtrein,

jongens wat hadden wij een gein.

Jassen op je bed voor de kou,

en je moeder zei: “Ik hou van jou”.

Nu in deze tijd is het de TV waar je  mee verveelt.

Ach, terug bij mijn kop koffie en even denken aan die tijd, maar die tijd kom niet meer terug,

dus dan maar nu te vrede zijn heel vlug.

Laat je leven niet verpesten,

gelukkig met elkaar zijn is toch het beste.

Vroeger of nu het moet toch kunnen,

en zeker elkaar liefde, aandacht en vrijheid gunnen.

Koffie tijd, mooie tijd, fijne tijd,

Weg met de oorlog en de strijd.

Liefs Anne